Już nie poznaję twoich reakcji
Jesteś duszą w innym świecie
Skrajne emocje rządzą słowami
Wybuchasz płaczem i śmiechem
Nie opuszczę cię, to wszystko minie
Nie zabieraj cienia szansy
Nastanie słońce, zakwitną wiśnie
W naszym ogrodzie nieprawdy
Przeczytaj liścik sercem spisany
Niech ożyją piękne słowa
Ostatniej szansy miłości bramy
Idźmy razem- w stronę słońca
Przyszedł Mikołaj do Zbycha z Sianowa,
przyniósł mu prezent w nim lalka gumowa.
Przecież chciałem rower,
wcisnął jednak power.
Pękła mu guma nim doszedł do słowa.
Polska jesień cudnie kwitnie,
niczym miłość ogniem tęczy,
zdobią skwery złote liście,
całus słodki, jakże wdzięczny.
Mroźny dotyk niesie zima,
księżyc płonie bielą śniegu,
gwiazdy patrzą jak rodzina,
śpiewem kolęd tuli wieczór.
Życie budzi ciepła wiosna,
promyk słońca twarz otula,
kwitnie ogród pełen doznań,
pieści wiatrem słodkie usta.
Ciepło rozkosz rozbudziło,
letnia plaża tętni życiem,
góry śliczne ścieżki wiją,
tęskny obraz o Ojczyźnie.
Marznę bez ciebie, w nadziei pożądam
Zbliżam się stale, oddalam bez końca
Płomień miłosny odczuwam łapczywie
Chociaż przez chwilę
Tęsknię za twoją poświatą złocistą
Ustami ciepła co nigdy nie stygną
Jestem aniele, obejmij w ramionach
Później niech skonam
Powrócę kiedyś zaczekaj spokojnie
Przebędę światy utkane w kosmosie
W ciemności błądzę szukając obrazu
Mapy do raju
Zaklęte w czasie tańczące sylwetki
Wirują razem bez żadnych obietnic
Zawsze czekają kołysząc pragnienia
By zbliżyć serca
Ciała wtulone w miłości spragnionej
Kołyszą cicho dwa serca kochanków
Czułe pieszczoty złączone w potrzebie
Wirują równo w niebiańskim władaniu
Kominek iskry wciąż spragnione pieści
Gorący język przelizał westchnienia
Orgazmu szczyty, pagórki, wysepki-
Niczym wędrowiec zaułki rozpieszcza
Możecie wierzyć zapewniam uczciwie
Po wielu latach namiętność została
Dojrzała miłość podąża przez życie
Okrywa kocem, w jedności umacnia
Przeszliśmy wspólnie doliny i wzgórza
Żarliwe wzloty — i w smutku przeżycia
Wszystkie promienie słońca chowają się w morzu,
Przez lunetę spoglądam łakomym wciąż okiem,
Jednak lądu nie widzę wciąż tęsknie za portem;
Jasnym światłem latarni, by zakończyć podróż.
Nieznane miejsca zwiedzę, wszakże muszą istnieć,
Przepłynę cały wszechświat, jestem tak ciekawy-
Chce dotknąć wszelkich uczuć gdzie miłości ślady.
Przegonię promień świetlny w szalupie kosmicznej.
Przyszłość spełni fantazje małego wędrowca,
Formuje ścieżki w myślach, nikomu nieznane;
Nakreślił wszechtunele uśmiechem na mapie.
Zamyślił się w podróży, szczęśliwie zaszlochał.
Wyjawię sekret chłopca — to moje marzenia-
Zwiedzam urocze światy, na statku „poezja”.
„I kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały wszechświat sprzyja potajemnie twojemu pragnieniu.”
Paulo Coelho, Alchemik
Dzisiaj w nocy jest impreza,
potańcówka w prosektorium,
cały oddział rześko zmierza,
skrzynki znoszą alkoholu.
Kilka osób bez zaproszeń,
w nocy towar dowieziono,
turnus zbliża się do końca,
jutro trzeba łóżka zwolnić.
Tylko Henryk nieco pobladł,
biedak zaciął się w lodówce,
zawsze lubił krwawą Marry,
seks ostatni, krzsztyna uciech.
Tango classic, trochę rocka,
jagodziankę barman leje,
nie pamiętam figlów końca,
tylko kaca w grobie jeszcze.
Rodzimy się krzycząc,
umieramy w ciszy.
Czasem ludzie ranią nieświadomie,
gdyż świadoma jest w nich pustka.