we śnie byłem kimś
ale nie zdążyłem zapytać kim
dom był znajomy
ale drzwi prowadziły do wody
albo do pustych szaf
ktoś podał mi rękę
nie po to by pomóc
tylko żeby nie spaść samemu
na zegarku nie było godziny
tylko powód
żeby się nie obudzić
kiedy wróciłem do ciała
było cięższe niż wcześniej
jakby ktoś
dopisał coś do mnie ołówkiem
widziałem go w tramwaju
choć może to był duch
miał te same uszy
zawsze o krok przed resztą twarzy
był moim kolegą z ławki
raz nawet przegrałem z nim życie
na klasówce z fizyki
— do dziś nie rozumiem zasady
zachowania tego chłopaka
rozmawialiśmy kiedyś
o dziewczynach
o Bogu
i o tym że na starość
nigdy nie będziemy
jak oni
dziś miał na sobie płaszcz
trochę za długi
i spojrzenie
trochę za krótkie
by się rozpoznać
ja też nie odważyłem się
przypomnieć mu siebie
— w końcu obaj byliśmy już kimś innym
niż ten chłopak
w ostatniej ławce
z planem
żeby nigdy nie zgubić marzeń
ani włosów
wysiadł przystanek wcześniej
jakby znał drogę
do miejsca
gdzie wszystko się zgadza
z wyjątkiem imienia
czasem wracają wcześniej
niż ja sam
czekają pod drzwiami
oparte o framugę
niektóre siedzą na wycieraczce
z miną „a nie mówiłyśmy”
inne stukają rytmicznie
butem o podłogę
jakby miały coś jeszcze
do dodania
niekiedy uda się przejść bokiem
udając że to nie mój adres
ale one wiedzą
gdzie mieszkam
i że w końcu
otworzę
nikt już nie pamięta
jak brzmiał mój głos
gdy byłem dzieckiem
ciało zapomniało
jak biega się boso
po polu
pełnym pokrzyw
lubię myśleć
że coś jednak zostało
może ten szmer
gdy gaszę światło
albo skrzypnięcie drzwi
które wciąż czekają
aż wrócę mniejszy
przyszli w czerni
nie pytali czy można
bo można gdy
wspólnota głosuje na kolanach
buty wbite w płytki
linka jak aureola
papier z godłem i pustką
przewód do sprawdzenia
obywatel do potwierdzenia
wzrok jak wyrok
głos jak warunek przeżycia
ton znany z mszy i z kontroli skarbowej
nic się nie paliło
ale coś się zajęło
w człowieku
zbadali szczelność sumienia
odczytali wskaźnik posłuszeństwa
zaznaczyli obecność
potem cicho zasugerowali
że co łaska to nie łaska
tylko rytuał
na koniec zostawili kartkę
że wszystko zgodnie
że przewód suchy
a lokator się nie przyznał
wyszli bez słowa
a ja jeszcze długo
bałem się oddychać
słowo było na początku
(i podobno miało dobre intencje)
potem doszły synonimy
by nikt nie poczuł się pominięty
i antonimy –
żeby było z kim się nie zgadzać
gramatyka nauczyła rzeczy
martwe mówić w liczbie mnogiej
a czasownik „być” –
marzyć o czasie przyszłym
niektóre słowa
rosną z nami
inne starzeją się szybciej niż my
na przykład: „ojczyzna” –
już trochę siwieje
ale wciąż pojawia się
na apelach i sztandarach
są też słowa
które wracają
choć nikt ich nie zapraszał
jak „czystość”
zawsze gotowa
kogoś wyrzucić za drzwi
a przecież wystarczy jedno
„chodź” –
i świat znowu robi miejsce
dla dwóch stóp
kiedyś chowałem się
za drzwiami łazienki
teraz chowam się
w spisie połączeń nieodebranych
nikt nie znalazł mnie wtedy
więc może wygrałem
miałem kapsel z napisem „wygrałeś”
ale nigdy nie wiedziałem co
mama wołała na obiad
a ja udawałem że nie słyszę
teraz nikt nie woła
a ja słyszę wszystko
mam jeszcze tamten sweter
za mały
ale nie na pamięć
czasem
przechodzę obok dzieci na podwórku
i nie wiem
czy patrzą na mnie
czy przeze mnie
napisałem kocham cie
bez ogonka
zanim zdążyłem poprawić
już przyszła odpowiedź
„to miłe”
od tamtej pory
nie wiem
czy chodziło o uczucie
czy o gramatykę
czasem myślę
że wszystkie moje nieporozumienia
miały mniej niż dwa znaki
brak przecinka
pomyłka w adresie
zbyt szybkie wyjście
albo zbyt ciche „zostań”
dziś sprawdzam wiadomości
trzy razy przed wysłaniem
i mimo to
ciągle coś nie dochodzi
ktoś musiał wylać kawę
na świeżo podpisany traktat
ktoś zapomniał okularów
więc nie przeczytał klauzuli o końcu świata
ktoś inny przytrzymał drzwi
choć się spieszył do rozwodu
na skrzyżowaniu zbiegło się
trzy razy może — raz na zawsze
samochód nie ruszył bo akumulator
wiedział lepiej
na cmentarzu kot wygrzewał się
na tabliczce „wieczny odpoczynek”
miauczał jakby go to wszystko
nie dotyczyło
miłość zdarzyła się tamtym dwóm
z powodu deszczu i jednej parasolki
a ja się urodziłam bo zegarek ojca
zgubił dwie minuty
a matka się zawahała
ktoś powie zbieg okoliczności
ktoś inny palec losu
ja mówię głos rozsądku
który się schrypiał od tłumaczeń
i teraz mówi szeptem
przespałem życie
w pojedynczym łóżku
z kołdrą nie do końca szczelną
rano
zupa w mikrofalówce
udaje ciepło
mam wszystkie dokumenty
metrykę, pesel
i coś, co kiedyś było spojrzeniem
mówią: oddycham
więc pewnie żyję
choć czasem to tylko
ruch powietrza w ciele
byłem u lekarza
nie boli — mówi
czyli wszystko w porządku
w kasie samoobsługowej
zamiast paragonu wyskoczył mi wiersz
— bez zwrotu