Gnębią mnie czasem uczynki człowieka
aby do celu po trupach gdzieś pędzi
innymi gardzi bez skruchy wyśmiewa
ambicje wyniósł do chorej potęgi
Istnieją ludzie złączeni uczuciem
muzyce wspólnej oddani bez granic
cicho ich statek przez życie dryfuje
energią ciepła przykładnie dobrani
I jak dwie krople jesteśmy podobni
i jak dwie skały odmienni zarazem
może to Boga świadectwo litości
inaczej tworzył a wyszło z zapasem
Miłość całością pomału zarządza
a kropla w sercu dla kropli gorąca
na stole leży książka
z otwartym zakończeniem
nikt jej nie napisał
wszyscy wiedzą jak się kończy
radio gra tylko wtedy
kiedy mam kaca
mówią o mnie —
mężczyzna bez twarzy
z opinią
na przystanku połknąłem list
do siebie
czytałem już wszystko
co miałem do powiedzenia
a herbata —
jest z torebki
i z kłamstwa
nie wyniosłem łóżeczka
ale paprotkę podlewam
jakby jeszcze oddychał
w szufladzie leży pielucha
(wciąż ciepła)
obok recepty
i zdjęcia z sierpnia
w nocy mówię do ściany
a sąsiedzi walą w sufit
przecinając kruchą pępowinę
w piwnicy mojego dziadka
stał worek z kośćmi
nie pytałem czyje
bo wszyscy w rodzinie
mieli rzeczy o których się nie mówi
każdy z nas coś nosił —
ojciec młotek
wujek klucz francuski
a ja — milczenie
czasem siadałem obok worka
słuchałem jak coś się w nim rusza
nie głos
nie zwierzę
bardziej jak ziewnięcie czegoś
co nie chce już wracać
gdy dziadek umarł
worek zniknął
ale kości zostały
rozsypane po mnie —
w łokciach w karku we śnie
wypuściła liście z kieszeni
bez planu bez mapy
odgarnęła chłód na bok
niczym splątane włosy
przysiadła na progu ogrodu
i zaczęła pleść wianki z wiatru
gdy nikt nie patrzył
całowała pąki drzew
aż się rumieniły
słońce przycięła na miarę
dla wróbli i rannych tulipanów
a trawa jak dziecko po karze
zaczęła mówić zielenią
wiosna –
nie kobieta
nie dziewczyna
ale coś pomiędzy
gdy ziemia zaczyna drżeć
na wypadek gdyby istniał sens
zostawiłem okruszek logiki
między definicją a wyjątkiem
na wypadek gdyby wrócił Homer
mam w szufladzie słownik
języka codziennego
bez metafor
na wypadek rozmowy z ciszą
ćwiczę zdania pojedyncze
najlepiej orzeczeniowe
bez dopełnień
żeby nie bolało
na wypadek apokalipsy
mam w lodówce mleko
z długim terminem ważności
i jedną wątpliwość
zapieczętowaną od lat
na wypadek niemej pustki
nauczyłem się zasypiać
bez pytań
na wszelki wypadek
zawsze noszę w kieszeni
jedno zmięte „może”
drobnym drukiem
czuję aromat chleba
który matka wyjmowała z pieca
i ręce ojca
pachnące dymem i lasem
pamiętam próg
z którego skakałem w świat
i wracałem
kiedy bolały kolana i serce
w starym domu
stół zawsze czekał
nawet gdy wracałem później niż obiecałem
w starym domu
nikt nie pytał
czemu drży spojrzenie
dziś tamten dom jest tylko we mnie
ściany stoją z zamkniętymi oczami
a drzwi skrzypią do nikogo
czasem
widzę matkę przy oknie
i ojca
opartego o furtkę
jakby wychodzili na chwilę
jakby mieli znowu
zawołać mnie
po imieniu
nie uczę się pustych dłoni
żyję karmiony powietrzem
rano myję kubek w czerwone kropki
którego nie było na stole
w nocy nie gaszę światła
jakbyś miała wrócić
żeby jeszcze raz powiedzieć –
nie wrócę
kiedy śpię
czasem czuję włosy na twarzy
otwieram oczy i widzę sufit
tylko sufit
dzisiaj wiem
że już zawsze będę się budził
pod tym samym
pustym
i zimnym niebem
w kartonie po telewizorze
śpi kobieta z gazet
wycięta
sklejona taśmą jak wspomnienie
nad nią wiszą futra
już nie grzeją
i zapachy
których nikt nie chciał zabrać ze sobą
na zgięciu szyi
kurz ułożył się w zmarszczkę
jakby coś mówiła
ale tylko muchy ją słyszą
a kiedy wiatr otwiera okno
ta postać drży
jakby właśnie przypomniała sobie
że istniejemy
mówił że wychodzi tylko na chwilę
buty zostawił pod ścianą
jakby wiedział
że już nie wróci
w szafce zostały dwie łyżki
równo po matce i po nim
czyli już tylko ja jem
brzytwa leży
ostrzem w górę
tak jak zostawił
bo „nigdy nie wiadomo”
nie był świętym
ale miał ręce
które potrafiły coś naprawić
albo zniszczyć do końca
czasem siadam na jego miejscu przy stole
ale krzesło
zawsze jest trochę za twarde