czekałem na ciebie obok przystanku
czwórka jechała pusta
tylko wiatr smagał szyby
liście przyklejały się do chodnika
padało
facet w czarnej kurtce patrzył na mnie
jakby miał spokój na wyłączność
w ręku ściskałem plastikową siatkę
z logo nieistniejącego sklepu
jabłka cięły palce trującym ciężarem
myśli pulsowały w głowie
rozsadzały czaszkę wspomnieniami
autobus zabrał mnie za miasto
gdzie rzeka cuchnie jak brudna rana
gdzie cisza wgryza się w trzewia
i wypluwa resztki zgniłej miłości
noc ciągnie się niczym nitka taniego swetra
każde przekręcenie poduszki tylko ją plącze
światło z ulicy rysuje paski na ścianie
na kształt zatrzaśniętej małej klatki
rozbawiony sąsiad ogląda telewizję
śmiech brzmi jak otwierana lodówka
wypełniona pustą przestrzenią
powietrze w pokoju jest gęste
jakby zapomniano otworzyć okna
myśli osiadają w rogu sufitu
ściskając powoli pulsujące skronie
rano świat wygląda tak samo
lecz w lśniącej ciszy czai się coś
czego nikt nie nazwał imieniem
nie chcę drzewa genealogicznego
tam ciężar korzeni rozciąga żebra
w tej rodzinie każdy liść
poszarpany przez wiatr
opada w grzesznej ciszy
chciałbym być świeżym nasieniem
wzrosnąć ze spopielonych kości
gdzie nie znają mojego imienia
gdzie ziemia nie poczuła strachu
a człowiek wzrok podnieść potrafi
za kratami konfesjonału
miłość wbija pazury w skórę
ślady na ramionach znak krzyża
brak krwi tylko blizny
rysują jednokierunkową drogę
oczy jak grzech
palą i kłują
słowa gaszą ostatni oddech
palce zaciskają ostre krawędzie
cisza rośnie pęka zamienia się w krzyk
pod stopami
rozbite hostie
deptane
roztrzaskane bez ostrzeżenia
błysk kaleczy milczy rani
ściskasz dawne świętości w kawałkach
okruchy nadziei pod ciężarem rozczarowań
zostały resztki – marzenia
rozsypane jak proch
to nie modlitwa nie ołtarz
zerwane więzi rwane nitki
chwytasz bliskość ostatnią wieczerzę
gorzki smak dzisiaj jako pokutę
nie pytam
czy weźmiesz połowę
cisza jest niepodzielna
przy każdej rozmowie odsłaniamy akurat
powstrzymując uśmiechy zbyt szerokie
gesty za wolne – wszystko pod kontrolą
czy kiedyś ściągniemy lśniącą skórę
i odsłonimy blizny milczące od lat
przecież nawet cisza krwawi
długo zamknięta na suwak
niewypowiedziane słowa czekają w kolejce
szorstkie na języku gorzkim metalem
wszystko można wytrzymać mówią
i tylko w tej ciszy skrzypi powietrze
rozciągane między jednym westchnieniem a drugim
po każdej kłótni każdym wgnieceniu
zbiera okruchy w urwanym oddechu
aż wzrasta na wysokość muru
daremnej rozpaczy
naciągają na mnie słowa
niczym za ciasne ubranie
nierówny szorstki materiał
krępuje swobodne ruchy
upychają opinie w rękawy
by pasowały do ich wizji
mówią: tak będzie lepiej
choć czuję pękające szwy
za każdym ściskającym wzorem
blaknie moje niedopasowanie
jak zatrzaśnięte z hukiem drzwi
do ostatniego azylu- bycia sobą
pod mostem rzeka wciąga strzępy śmiechów
przypadkowe rozmowy dryfują w miejsca
gdzie mapy pozostają okryte milczeniem
w oknach przebłyski istnienia smugi neonów
człowiek przemyka jak cień odbity w tafli szkła
ślizga się po fasadach zostawiając ulotną mgłę
na skrzyżowaniach sygnalizacja pulsuje zmiennym rytmem
zielone żółte czerwone kontrola na papierze
ale zawsze znajdzie się ktoś przecinający czerwień
z wysokości dachu miasto krąży w zamkniętym obiegu
refleksy wirują wciągając ostatnie szepty
aż okna gasną a cisza miękko wsiąka w noc
dłonie zanurzone w ziemi drżały szarpiąc sitowie
jak nerwy pod skórą
słońce wgryzało kruche zbielałe kości
gdy sierp przecinał ciszę
lniana koszulka opadała z ramion
palce błądziły po wilgotnych pośladkach
ciało wsłuchane w pulsowanie żył
po każdym szorstkim ruchu bioder
zapach mchu przenikał lędźwie
wśród mrowień
w zesztywniałym objęciu pożądania
łany kołysały się w rytmie wiatru
czaple nad mokradłem kreśliły skrzydłami rosę
puste spojrzenia unosiły się lekko farbując spłowiały
błękit nieba