Marcin Szymański Wiersze

Wesołym nurtem płynie następna kolejka.
Sylwestrowa zabawa w tańcu disco-świra,
płynne ruchy tygrysa aż parkiet się zwija;
ofiara wypatrzona! Stop i ściana ciemna.

Zbudziła mnie znienacka dama najpiękniejsza.
Wczoraj błyszczała czarem w odbiciu kieliszka,
a dziś rano bies jakiś całuje i ściska —
ze zgrozą wyznam wzgórze intymnego miejsca.

Doskonały kamuflaż i barwy ochronne,
w amoku nie poznałem, że uwodzę żonę.

Naiwnie pomyślałem z wielkim bólem głowy,
trywialne zakończenie, tak się czasem zdarza.
Kiedy olśnieniem nagłym zostałem rażony
– rozpoznałem po wargach, to żona sąsiada.

Na chodniku kreda
rysuje światy.
Linie i kształty
przebiegają przez szare płyty,
jakby życie miało swoje
proste reguły.

Dziecko skacze
z pola na pole,
liczy, gubi rytm,
śmieje się –
w wyjątkowym momencie,
gdzie wszystko jest
zabawą i powagą jednocześnie.

Dzień już niemłody,
ale uśmiechy lśnią
jak złote nitki w słońcu.
Ktoś
przeszedł obok,
nie zauważył
jak świat zmieścił się w kilku kreskach.

Gdy wieczór nadejdzie,
kreda zniknie,
deszcz zmyje wspomnienia.
Ślady pozostaną
w myślach, w sercach,
tam, gdzie proste radości
trwają dłużej niż obrazy na betonie.

Cztery palce to za mało,
jedna noga, dziwne wielce;
z dużym strachem ludzie patrzą
by w człowieku dojrzeć serce.

Nie powrócą dawne czasy,
inność skradła cudne skrzydła
i jak kamień krążę marny
gdzieś rzucony w szpony życia.

Jestem inny- tak przyznaję,
inny- a więc może gorszy;
bez ustanku patrzysz na mnie
lub odwracasz cicho oczy.

Niepotrzebna jest mi troska,
zbędne twoje pocieszanie;
wszyscy chcemy tylko poznać
swe odbicia- te lustrzane.

barowe światło mętnie
odbija się od bezpruderyjnych luster

siedzimy przyklejeni do stołów
rozpaczliwie szukając ścieżek
prowadzących do ocalenia od wczoraj
od dzisiaj
życia

sfałszowana rzeczywistość
spada niczym deszcz na marzenia
możemy swobodnie odetchnąć
na nowo w barwnej bańce
w ekstazie

jedynie światło w domowym korytarzu
z uśmiechem migocze witaj
zawsze do jutra
do potem

p o w ó d ź

spłynęły ulice w dół osiedla
po schodach do piwnicy
nikt nie nosił kaloszy z ostrzeżeniem
reklamówki wypełnione po brzegi

śmieci w płucach
domy dławiły się błotem

rzeka wychodzi z ramy obrazka
powódź to nie film o katastrofie
kiedy szafy i sofy dryfują wspomnieniami
wychlapane do wiader

mieszkańcy łowią nadzieję jak ryby
puste spojrzenia spływają po oknach
nikt nie zgłasza straty na konto bankowe
życie nie ma ubezpieczenia od wody

suszarki wirują w rytmie kataklizmu
z podwórka wylewa się smród
a potem cisza
ktoś wykręca dłonie w wannie

Na strychu, w pudełku
zapisane są historie
z dzieciństwa, nikomu
już niepotrzebne.

Upragnione klocki budowały
domy z marzeń, dzisiaj
zastygły w bezruchu
jak kruche fundamenty
zaginionego miasta.

Laleczki, których uśmiechy
były kiedyś wierne
naszym wyobrażeniom
teraz zatonęły
w cień kurzu i zapomnienia.

Zabawki przypominające
o dziecięcych pragnieniach
stały się tylko dodatkiem
do zbioru zakurzonych
przedmiotów.

Jednak gdy czasem
przyglądamy się tym
zwykłym, niepotrzebnym
rzeczom, odkrywamy
małe fragmenty siebie
wśród starych klocków
i laleczek.

Może więc warto
od czasu do czasu
odkurzyć strych
by przypomnieć sobie
jakie były nasze marzenia
gdy świat był jeszcze
pełen możliwości
i każdy przedmiot
mógł być bramą
do innego świata.