w każdym zwierciadle ktoś inny
spogląda z podobnym zdziwieniem
lustro w łazience zna mnie
bez koszuli i bez argumentów
lustro w sklepie mierzy
czy stać mnie na kogoś lepszego
a w windzie odbijam się potrójnie
jakbym musiał udowodnić
że jestem bardziej obecny
niż w rzeczywistości
najtrudniej spojrzeć w te
których nie ma
bo wtedy to ja staję się
odbiciem nieistniejącego
astronomowie mówią
że jesteśmy pyłem gwiezdnym
brzmi to jak komplement
choć nie wiadomo
czy gwiazdy w ogóle
chciałyby się z nami utożsamiać
patrzymy w niebo
jakby tam było coś do odczytania
wiadomość dawno wysłana
od kogoś kogo już nie ma
milczenie kosmosu
to najdłuższe zdanie w historii
bez kropki
a ja stoję nocą na balkonie
i liczę gwiazdy
jak drobne w portfelu
i wiem że nie starczy
mówię do ciebie głosem jak z poranka
kiedy trawa milczy a ziemia paruje
stanąłem po kostki w wyschniętej rzece
i słuchałem jak kamień uczy się imienia
memento szepcze sól na wargach
choć nikt nie stawia tu ołtarza
idę przez pole gdzie ścierń pamięta deszcz
a każdy kłos drży jak niedopowiedziane słowo
za wzgórzem leży łódź odwrócona brzuchem do nieba
czeka na wodę która odeszła bez pożegnania
ktoś rozrzucił ziarno na popiół
i wierzył że popiół zna drogę do wiosny
powtarzam po nim pacierz bez znaków
tylko oddech pauza rezonans między żebrami
w połowie kroku zatrzymuje się wiatr
jakby zrozumiał że nie ma dokąd wracać
na skraju pola stoi krzesło bez siedzącego
to krzesło wie za dużo
kohelet cichnie w kieszeni kurtki
strony wczepione w palce mówią zostań
patrzę na dzban którego nikt nie podnosi
z dnem wytartym od użycia
przychodzi chłopiec umie czytać ciszę
układa z patyków słowo początek
na chodniku leżą liście
nikt ich nie liczy
bo rachunki i tak nie wyjdą na zero
ptaki odlatują bez świadków
tylko człowiek zadziera głowę
i żałuje że nie ma skrzydeł
w sklepie wykładają jabłka
błyszczą jakby dopiero
wymyślono czerwony kolor
jesień w duszy przychodzi nagle
gdy zauważasz że miłość
przestaje zadawać pytania
można się pocieszać
dopóki pulsuje światło
niektóre chwile przechodzą obok
jak sąsiad którego znam z widzenia
uśmiecha się uprzejmie
a ja nie pamiętam jego imienia
inne zostają dłużej
udając że są ważne
dopóki nie przykryje ich kurz
albo świeże zakupy na stole
czasem myślę
że pamięć jest nieuczciwa
zatrzymuje błahostki
a wyrzuca to
co mogłoby naprawdę się przydać
na przykład zapach deszczu
który mógłby udawać rozmowę
albo dotyk dłoni
który mógłby udawać dowód
ale nie ma dowodów
zostają tylko niewspomnienia
krążące jak ptaki
nad miejscem gdzie nic się nie stało
i człowiek stoi w tym pustym polu
patrzy w niebo
aż nagle pojawia się myśl
że niewspomnienia są wierniejsze
niż wszystko co się wydarzyło
nie rozlewa tajemnicy
chociaż od lat stoi przy ścianie
i słyszy rozmowy tych
którzy mówią do siebie
przyjmuje deszcz
i oddaje parę
tak uczciwie
że nikt jeszcze nie podziękował
można w nim zobaczyć niebo
choć nigdy nie prosiło o lustro
można ukryć w nim kamień
który nie chce być samotny
a kiedy zardzewieje
nie nazwą go świadkiem epoki
ani archiwum kropli
tylko złomem
i to też jest prawda
jedna z tych spokojniejszych
które łatwo przegapić
czas nie ma uprzedzeń
idzie w równym tempie
dla królów i dla sąsiadki z parteru
nie zatrzymuje się przy nikim
choć wszyscy machają rękami
jakby próbowali złapać taksówkę
w młodości wydaje się tani
można trwonić garściami
później drożeje
i sprzedaje się go na raty
czas nie zna wdzięczności
nie ogląda się za siebie
nie komentuje naszych błędów
a kiedy już nie ma nic do dodania
po prostu zamyka drzwi
jak urzędnik po godzinach
wolność stoi w konstytucjach
i w folderach turystycznych
dobrze wygląda na błyszczącym papierze
w praktyce często jest mniejsza
niż rozmiar mieszkania
albo liczba zer na koncie
czasem sprowadza się do wyboru
między dwiema markami proszku
albo do decyzji
czy wyjść na spacer z parasolem
wielkie słowa o wolności
piszą się same
a potem kurzą w bibliotekach
wolność najprawdziwsza
przychodzi niespodziewanie
kiedy uda się powiedzieć „nie”
i nie trzeba się z tego tłumaczyć
na podwórzu schną prześcieradła
wiatr je wybrzusza nadając kształt ciała
biel kołysze się w rytmie niewidzialnych oceanów
siedzę na progu domu
w dłoniach trzymam garść pestek słonecznika
przebieram drobne wspomnienia
które przychodzą i odchodzą bez kolejki
kot skrada się przez cień winorośli
na jego grzbiecie rozlewają się liście
rzekami biegnącymi w środek nocy
świat jest miękki
rozpina się jak płaszcz
gdzie w każdej kieszeni drzemie inne światło
najcieplejsze trzymam przy sercu
gdy nagle gaśnie wiem ile waży dzień
czyje to buty stoją przy ścianie
tak równo jakby wciąż czekały
czyja to filiżanka
z obrączką po kawie
w której gaśnie ciepło
czyj to głos wciąż się odbija
od szafki z lekami
niedomkniętej w pośpiechu
ktoś tu jeszcze był
albo dopiero będzie
bo kurz nie zdążył opaść
na uchylone drzwi
a może to świat
igra z pamięcią
która wie
komu dziękować
a komu współczuć