nie jestem już tym
ale tamten też nie był mną
miał więcej włosów
i mniej wątpliwości
teraz mam odwrotnie
lustro zna mnie lepiej
niż ktokolwiek —
i wcale się tym nie chwali
nie piszę pamiętnika
bo codzienność ma słabą fabułę
robi co może
ale rozmachem raczej nie grzeszy
lubię chodzić tam
gdzie mnie jeszcze nie znają
mogę być kim chcę
albo nikim
na końcu i tak wszyscy pytają
czy to pan
a ja odpowiadam
już nie
czasem boli mnie istnienie
ale tylko lekko
w okolicach mostka
nie mam Boga
ale mam rachunki
i drżące ręce
kiedy woda w czajniku
zbyt długo milczy
nie modlę się —
chyba że liczyć
jak codziennie
nie skaczę z okna
kiedyś wiersz
zostawił mi ślad na skórze
może ktoś pisał go z góry
ale jeśli był palec
to chyba się omsknął
bo stworzył mnie
tak w połowie
przez ból realny
aż do śmiechu i łez
w tej połówce żyję
nie pytając głośno
czy to już kara
czy wciąż tylko próba
nie planowałem
być bohaterem nagłówka
a jednak trafiłem
na stronę trzecią
między pogodą a horoskopem
nie znałem kierowcy
nie znałem pasa
nie znałem drzewa
które wybrało mnie
jakbyśmy byli sobie pisani
padał deszcz
ale to nic poetyckiego
żadna mgła
żaden flet żałobny
po prostu wilgoć
na chłodnym metalu
ludzie mówili
że miałem pecha
albo że to Bóg
chciał mnie mieć bliżej
tymczasem ja
po prostu wyszedłem z domu
jak co dzień
bez kasku
bez hymnu
bez epilogu
liczę dni
ale zawsze zostaje reszta
minuty nie chcą się dzielić równo
na żal i zapomnienie
próbowałem ująć cię we wzorze
byłaś gdzieś między sinusem
wahań a nieskończonością
która nie daje się wpisać w nawiasy
na tablicy zostają znaki
niewiadoma
i coś przypominającego dowód
ale zgubiło tezę po drodze
ciąg dalszy jest zbieżny
ale nie wiem
czy ze mną
znają ciężar kroków
nawet tych
które udają że nie kruszą spoiny
słyszały trzask szwu w betonie
gdy „to już ostatni raz”
zastyga jak rysa na trzecim stopniu
nie wtrącają się
choć znają prawdę:
parter to niebo odwrócone pęknięciem w środku
w dzień zbierają kurz
w nocy – sól
wżerającą się w źrenice spod butów
wszedł
choć drzwi były zamknięte
nie zapukał –
przecież nie musi
przewrócił rachunki
poruszył firankę
i na chwilę zrobił ze mnie chłopca
który biegnie bez celu
nie pachniał niczym
ale zostawił zapach
taki bez nazwy
lecz drapiący w środku
nie pytałem skąd przybywa
bo są goście
ale i tak nie zostają na noc
siada naprzeciw
jakby wpadł na herbatę
zostawia oddech na filiżance
teraz szura w kapciach
gdy udaję że śpię
zna moje myśli
potrafi odpiąć łańcuch
nie krzyczy
nie wchodzi w kadr
cicho się skrada
pytają czego się boisz
nie wiem
albo wiem za dobrze
ale bez słów
on ciągle milczy
budzik wie kiedy jestem potrzebny
ciało wstaje zanim zapytam po co
w pracy noszę imię z identyfikatorem
czyste
jakby mnie nigdy nie bolało
ktoś mówi
„nieźle się trzymasz”
a ja myślę
że to samo mówi się o ścianach
jest kawa
są zadania
są przerwy
które mijają szybciej niż potrzeba
wracam wieczorem
klucz pasuje
więc to chyba nadal ja
nie jestem nią codziennie
ale czasem przechodzi obok
i zostawia ślad po obcasie
nie krzyczy
nie tłucze talerzy
po prostu staje w oknie
i patrzy tam gdzie ty patrzysz
wie że nie wygra
bo nie ma twoich rąk
ani twojego głosu
ale ma czas
i czeka
aż zgaśnie światło
wypłynąłem
z kuchni do pokoju
z jedną herbatą
i dwiema myślami naraz
w telewizji – planetę znów coś spotkało
w mojej głowie – też
po drodze minąłem lustro
nie zwróciło na mnie uwagi
znów
usiadłem przy stole
jak przy sterze
choć nic się nie bujało
a potem długo patrzyłem w filiżankę
jakby coś miało się wywróżyć
ale wyszło tylko dno
i znajomy smak
szlaków nieodgadnionych