w dawnym sklepie obuwniczym
ustawiono aparaty do mierzenia spojrzeń
każdy mógł sprawdzić jak daleko patrzy
mężczyzna w garniturze
przyniósł słoik pełen milczenia
i prosił o przeliczenie na sekundy
kobieta w fartuchu
rozciągała centymetr
między dwiema plotkami
żeby sprawdzić ile mają prawdy
w rogu siedział chłopiec
z wagą kuchenną
ważył kolejne przeprosiny
pod koniec dnia ogłoszono wyniki
ale nikt ich nie zapisał
– nie było czym zmierzyć zdziwienia
ktoś tu mieszkał
przed nami –
muszla z pustym uchem
wysłuchana do końca
robak zapisał w piasku
wiadomość w alfabecie
wymyślonym przez burzę
której nikt nie umie czytać
przyjechałem w lipcu
z trzema książkami
niepotrzebnym swetrem
i nadzieją że ktoś
zapyta po co tu jestem
nikt nie zapytał
tylko wiatr
odłożył mnie na półkę
mam w pamięci pierwszy
gdy oparłem się o życie
i ten kiedy zrozumiałem
że nie wszystko można
powiedzieć jednym tchem
zebrałem też kilka
wydartych z ciszy po kłótni
i jeden krótki
— uciekł mi w połowie zdania
najbardziej cenię ten
z dnia w którym patrzyłem
jak ktoś odchodzi tak powoli
że powietrze nie zdążyło się zmienić
nie wiem ile ich mam
ale pewnego dnia
oddam wszystkie
za jeden
patrzą na nas od zawsze
ale nie odpowiadają
nadstawiamy radioteleskopy
jak ucho przy ścianie
a tam — szum
niekoniecznie kosmiczny
często to tylko mikrofalówka w kantynie
wysyłamy sygnały
„tu Ziemia
mamy muzykę
mamy kota
mamy Sartre’a i spaghetti”
milczenie
może są grzeczni
i nie chcą przeszkadzać
może nie mają słuchu
a może co bardziej prawdopodobne
nie obchodzimy ich wcale
w końcu czymże jest planeta
z kruchym mózgiem
który boi się siebie
i z sercem które łamie się
z byle powodu
gdyby wszechświat miał usta
pewnie by ziewnął
przechodzi obok
tak blisko
że moje żyły
na chwilę
przestają się bać
ma usta
które mogłyby mnie wymówić
ale milczy z klasą
i okrutną dokładnością
nie zna mnie
więc jestem wszystkim
czym mogłaby się pomylić
wyobrażam sobie
jej palce
jak poprawiają włosy
albo dotykają moich żeber
w poszukiwaniu światła
to nie miłość
może głód
bez prawa do ulgi
gdyby spojrzała
upadłbym
w najpiękniejszy sposób
jaki zna ulica
na początku był chaos
ale nie taki malowniczy
bardziej — stos papierów bez podpisu
ciemność nie wiedziała
czy jest nocą
czy po prostu brakiem decyzji
światło przyszło przypadkiem
może ktoś zapalił
może tylko zaiskrzyło
między dwoma nieporozumieniami
ziemia była kleksem
na niebiańskim brudnopisie
a życie — literówką
której nikt nie poprawił
człowiek wszedł bez pytania
jakby już tu mieszkał
rozejrzał się i nazwał wszystko
– uznał że to z miłości
po czym zapytał
czy jest tu gdzieś instrukcja
albo przynajmniej
ktoś wie co dalej
odpowiedziała mu tylko
ryba
która właśnie ewoluowała
w coś bardziej rozczarowanego
stoję przed szybą ukrywam się w ciszy
gdy słyszę nagle że wszystko jest blisko
w półmroku portret wydaje się bliższy
i z cienia wraca zwyczajne nazwisko
na drugim kadrze podwórze bez ludzi
na trzecim okno i dłoń na poręczy
przewodnik pyta co z tego się budzi
więc odpowiadam że upiór podcięty
na kartce podpis w połowie wyblakły
datownik szepnął stukając nieznośnie
w odbiciu twarze składają się w znaki
lecz nasze kroki prowadzą po wodzie
jeśli więc życie nie mieści się w kadrze
to znaczy trzeba nauczyć się patrzeć
kobieta w niebieskiej sukni
czyta książkę o zwierzętach
które nigdy nie istniały
jej palce suną po marginesach
jakby chciały coś dopisać
w tym czasie
na stole dojrzewa jabłko
światło osiada jak pył z innego świata
gdzieś niżej – pod podłogą
mrówki niosą święte ziarenka
w ciszy bardziej wymownej niż słowo
mężczyzna śpi z otwartymi ustami
jakby chciał połknąć sen
albo wypuścić z siebie ptaka
rzeczy układają się same
księżyc zaznacza kartki
a ciała leżą jak rzeki
– nie pytają dokąd
nie było fanfar
ani tego spojrzenia
które zrywa klisze z przeszłości
było: „przesuniesz się?”
i „czy ten kubek jest twój?”
trafiło się też wspólne pranie
w którym zniknęła jedna skarpetka
i kilka złudzeń
nie planowali dzieci
ale kot sam przyszedł
zajął kanapę
i zaczął miauczeć
kiedy się kłócili
raz powiedziała
że jego milczenie ma więcej wersji
niż słownik wyrazów bliskoznacznych
on odparł że jej czułość
trwa dokładnie tyle
co gotowanie ryżu
a jednak
razem chorowali
razem czytali instrukcję piekarnika
razem zapomnieli hasło do banku
miłość to może za dużo powiedziane
ale nikt z nich
nie nacisnął „usuń”
przez pola jak przez dzieciństwo
idzie granat
rozrywa w pół sen kobiety
z kijowskiej dzielnicy
w oknach ptaki są z waty
nie śpiewają
bo noc ma karabin i cel
w zamyśleniu
pod ścianą chłopiec
uczy się śmierci jak alfabetu
a wiersze spadają z niego
jak łuski
kobiety z hostią
nie zdążą do schronu
z ust kapie amen
na śnieg jak gorąca rana
i tylko wiatr — stary świadek
niesie imiona
wypalone w desce
bezdomnego krzyża