w biografii świata
na stronie 7 043 212
pojawił się błąd
nie wiadomo czy chodziło o przecinek
czy może całego człowieka
miał żyć gdzie indziej
mówić mniej
albo przynajmniej
nie zadawać pytań w autobusach
los poprawił to jak umiał –
zniknęła praca
wysiadło serce
deszcz przyszedł wcześniej
ale człowiek trwał
uczył się liter
ze swojej pomyłki
zamiast wymazania –
własny alfabet
zamiast marginesu –
wiersz
nie ma w niej żalu
ani krzyku
nawet oddechu
tylko puste miejsce
w powietrzu
gdzie kiedyś było twoje zdanie
nie trzaska drzwiami
nie zostawia nut
ani zapachu
jest
jak niedokończone pytanie
zawieszone w próżni
którego nikt już nie zada
czasem siada przy mnie
na brzegu łóżka
czasem chodzi boso
po pamięci
nie mówi nic
a przecież
trzyma mnie przy sobie
nie rośnie w górę
tylko w bok
splątane jak rozmowy
na rodzinnych spotkaniach
ma gałęzie złamane
skrzywione przemilczenia
korzenie w piachu
czasem w czymś gorszym
wisi nad biurkiem
jakby miało odpowiedzi
a daje pytania
w nawiasach:
†
?
żona nieznana
na jednym liściu
ktoś walczył o wolność
na drugim – o spadek
i obaj są teraz
milczeniem w ramce
nigdy nie wiadomo
czy jabłko spadło daleko
czy po prostu
przetoczyło się bokiem
niektórych nie chcemy znać
a innych
nigdy nie poznamy
i to chyba jest sprawiedliwe
znaleźliśmy prześwietlenie
z osiemdziesiątego szóstego
ktoś podpisał że to babcia
a ktoś inny nie wiadomo
na zdjęciu nieostry cień
jak wspomnienie
o ostatnim praniu ręcznym
babcia wtedy mówiła
że człowiek to głównie woda
i trochę niepotrzebnych słów
w kredensie był jej paszport
ważny do końca zimy
z tym zdjęciem gdzie ma oczy
jakby już wyszła choć siedziała obok
matka włożyła wszystko do reklamówki
po margarynie i powiedziała —
pamięć boli tylko w pozycji leżącej
sąsiadka czasem szepcze —
babcia śni się ludziom
ale tylko raz
żeby nie przeszkadzać
syn zapytał
czy byłem kiedyś mały
odpowiadam że chyba tak
skoro ktoś kiedyś
musiał mnie nie rozumieć
potem zapytał
czy znałem dinozaury
(osobiście)
mówię że nie
ale znałem kilku ludzi
którzy mieli ich upór
i gorszy słuch
dopytuje o Boga
czy jest taki jak ja
tu się waham
nie wiem czy mam powiedzieć
„większy”
czy
„bardziej cierpliwy”
czasem zadaje pytania
tak trafne
że boję się zapisać
jeszcze je przeczyta
za pięćdziesiąt lat
i nie uwierzy
że był kiedyś aż tak mądry
na razie rysuje mnie
z głową większą od domu
i rękami które sięgają
po wszystko
czego sam nie sięga
a ja stoję cicho
i nie poprawiam kresek
z początku myślałem
że jestem by coś kończyć
opakowania notatki
marzenia
spisane na odwrocie rachunku
stoję pod zlewem
nie marudzę
przyjmuję bez oceny
bananową skórkę
listy bez odpowiedzi
lusterko które pękło –
choć nie siedmiokrotnie
czasem trafia się coś z uczuciem
serwetka z restauracji
na której ktoś napisał
„przepraszam”
i nie wrócił z łazienki
świat mnie napełnia
dosłownie
choć nikt nie mówi o tym
w wierszach
jeszcze nie widziałem sonetu
do kosza z odpadkami
a przecież wiem o człowieku więcej
niż jego pamiętnik
nie to co zatrzymał
ale wyrzucił –
to dopiero portret
nie narzekam
czasem nawet śmieję się do worka –
mam ten przywilej
że zawsze wiem
kiedy coś naprawdę
traci znaczenie
we śnie byłem kimś
ale nie zdążyłem zapytać kim
dom był znajomy
ale drzwi prowadziły do wody
albo do pustych szaf
ktoś podał mi rękę
nie po to by pomóc
tylko żeby nie spaść samemu
na zegarku nie było godziny
tylko powód
żeby się nie obudzić
kiedy wróciłem do ciała
było cięższe niż wcześniej
jakby ktoś
dopisał coś do mnie ołówkiem
widziałem go w tramwaju
choć może to był duch
miał te same uszy
zawsze o krok przed resztą twarzy
był moim kolegą z ławki
raz nawet przegrałem z nim życie
na klasówce z fizyki
— do dziś nie rozumiem zasady
zachowania tego chłopaka
rozmawialiśmy kiedyś
o dziewczynach
o Bogu
i o tym że na starość
nigdy nie będziemy
jak oni
dziś miał na sobie płaszcz
trochę za długi
i spojrzenie
trochę za krótkie
by się rozpoznać
ja też nie odważyłem się
przypomnieć mu siebie
— w końcu obaj byliśmy już kimś innym
niż ten chłopak
w ostatniej ławce
z planem
żeby nigdy nie zgubić marzeń
ani włosów
wysiadł przystanek wcześniej
jakby znał drogę
do miejsca
gdzie wszystko się zgadza
z wyjątkiem imienia
czasem wracają wcześniej
niż ja sam
czekają pod drzwiami
oparte o framugę
niektóre siedzą na wycieraczce
z miną „a nie mówiłyśmy”
inne stukają rytmicznie
butem o podłogę
jakby miały coś jeszcze
do dodania
niekiedy uda się przejść bokiem
udając że to nie mój adres
ale one wiedzą
gdzie mieszkam
i że w końcu
otworzę
nikt już nie pamięta
jak brzmiał mój głos
gdy byłem dzieckiem
ciało zapomniało
jak biega się boso
po polu
pełnym pokrzyw
lubię myśleć
że coś jednak zostało
może ten szmer
gdy gaszę światło
albo skrzypnięcie drzwi
które wciąż czekają
aż wrócę mniejszy