śniło mi się
że byłem kimś innym
ale w tych samych kapciach
że mówiłem językiem
którego nigdy się nie uczyłem
ale wszystko rozumiałem
nawet ciszę
widziałem ludzi
którzy mnie znali
choć nie umiałem ich nazwać
po przebudzeniu
nie było tam śmierci
ani zegarków
ani dzwonków do drzwi
obudziłem się na czas
znowu wtorek
albo już środa —
nieistotne
sen nie zostawił morału
ale od tamtej nocy
nie jestem taki pewny
czy to właśnie tu
jest na jawie
wszyscy czekaliśmy
na zielone
ktoś poprawiał szalik
ktoś przestępował z nogi na nogę
dziecko lizało ekran
stałem obok siebie
i to był najbliższy mi człowiek
z kiosku pachniały porażki
z baru – rozmowy
których nikt nie prowadził ze mną
nagle ruszyli
z automatu
jakby ktoś ich przewinął
zostałem na czerwonym
nie z protestu
po prostu nikt nie pociągnął mnie za rękę
na zdjęciu z tomografii
jestem w końcu wyraźny
jak podpis winnego
pod ciszą w protokole
lekarz mówi
coś tu nie gra
może to tylko cień
a może — ty
udaję grymas
w końcu zawsze byłem
czymś do wycięcia
albo przynajmniej do obserwacji
noszę w sobie
ciało obce
od urodzenia
czasem się modli
czasem krwawi
czasem milczy tak długo
że mylę je z Bogiem
a kiedy pytają
czy boli
odpowiadam
że tylko kiedy nie
ciężko mi żyć
wśród słów ostrych jak brzytwa
i serdecznych pozorów
wolę róże z kolcami
niż uśmiech z nożem
w plecach
Wzięto człowieka.
Zwykłego.
Takiego, który rano herbatę, a wieczorem wiadomości.
Kazano mu kochać.
Nie objaśniono, jak długo.
Dano mu dwie ręce
(do przytulania, pisania protestów,
ewentualnie podnoszenia głosu).
Powiedziano: „to twoje sumienie” –
i nie wskazano lokalizacji.
Ustawiono zegar.
Nie chodził.
Ale tykał.
Podsyłano mu pytania,
często bez znaków zapytania.
Zdarzały się odpowiedzi,
których nie wypowiedział.
Testowano go ciszą,
przypadkiem, brakiem świateł.
Niektórym dodano dzieci,
innym — winę.
Na koniec nie podano wyników.
Złożono ręce
i zapisano:
„przypadek niepowtarzalny”.
wchodzi bez dźwięku
z bosymi stopami brudnymi od ziemi
zamiast słów ma w ustach pestki czereśni
siada na skraju łóżka
trzyma oślepionego misia
i pyta czy już nie boli
sięga po kartkę
gdzie dom niedokończony
rośnie w poprzek linii dłoni
jego oczy błyszczą
jakby znały mnie głębiej niż ja sam
dotyka zasłony
w którą kiedyś się zawijał udając ducha
teraz wygląda jak całun
kiedy zasypiam
słyszę jak wyjmuje z szuflady
mój stary zegarek
i znów próbuje cofnąć czas
pokrętłem które się urwało
Czasem najgłośniej gra cisza za ścianą.
—————————————————–
nigdy nie krzyczałem na ciebie
bo ściany były z tektury
a sąsiad miał psa z lękiem separacyjnym
zamiast tego
stukaliśmy się filiżankami
jakby to była rozmowa
a nie wzywanie pomocy
twoje uda znały moją złość
lepiej niż jakikolwiek psycholog
i kiedy dotykałem cię w nocy
miłość stawała na parapecie
nigdy nie kupiłem ci pierścionka
ale raz wyjąłem drzazgę z palca
i wtedy spojrzałaś tak
jakbyś chciała w końcu przeprosić
życie nie jest metaforą
to nie rzeka
która płynie
to raczej kran
cieknący w nocy
kiedy nie możesz spać
nie ma nurtu
jest kapanie
nie ma brzegów
jest zlew pełen naczyń
czasem chcesz odkręcić mocniej
ale tylko zalewasz wszystko
czasem próbujesz zakręcić
i coś się urywa
stoisz zagłębiony
po kostki w pytaniach
odpowiedzi przyjdą
jak zawsze
o krok spóźnione
czasem jestem –
czasem tylko widać że mnie brak
w witrynie sklepu mrugam okiem
bo nie mogę go mocno zamknąć
sprawdzam krzyżyk przy sumieniu
nie pasuje do żadnej kratki
dobro wypełnia dokument
zło nie lubi podpisów
i nie wiem
czy się podpisałem
Wiem, jak nazywa się drzewo za oknem
ale nie wiem
czy ono zna moje imię?
Wiem, że światło leci osiem minut ze słońca
ale nie wiem
co robi w międzyczasie.
Wiem, jak brzmi definicja samotności
ale nie wiem
dlaczego przychodzi
nawet wśród ludzi.
Wiem, gdzie leży moja dusza
według książek medycyny —
między mózgiem a domysłem.
Nie wiem
czy cokolwiek ze mnie
przetrwa dłużej niż ślad po oddechu w pustej windzie.
Ale wiem
że dziś rano wypiłem herbatę
i przez chwilę
było mi ciepło.