wujek Staszek mawiał
na kaca najlepszy rosół
albo druga flaszka –
ciśnienie ważne z rana
twierdził też
że kobiety są jak pogoda
nie przewidzisz zawczasu
czy po burzy wzejdzie tęcza
przekonywał mnie uparcie
że na wsi czas płynie wolniej
gdyż wskazówki
muszą omijać kałuże
gdy raz zapytałem
czy warto się żenić
odparł –
jak ci smutno samemu
to kup psa
mniej gada a kocha bardziej
nigdy nie widziałem twarzy
jednak wiem że miała oczy
zawsze lekko zaskoczone
mówiła niewiele
więc przypisuję jej słowa
których nigdy nie wypowiedziała
dłonie pewnie dotykały
rzeczy zwyczajnych
klamek książek
chłodnych szyb w pociągu
czy myślała o mnie
nie wiem
ale jeśli tak
to tylko przez chwilę
tyle wystarczy
aby zapamiętać kogoś
na całe życie
nie pytaj czy lubię deszcz
bo i tak złapie mnie bez parasola
nie pytaj czy mam plany
bo częściej niż ja zmieniają adres
nie pytaj co u mnie
bo skłamię że wszystko jak zwykle
nie pytaj czy tęsknię
bo nie wiem czy jeszcze chcę
usiedliśmy naprzeciw siebie
kawiarnia pachniała cynamonem
a rozmowa – niczym
jakbyśmy już wszystko powiedzieli
choć nigdy siebie nie słuchali
Zmęczony Władek kiwał głową nad kuflem.
Mówił że miał dwadzieścia lat
dziewczynę pachnącą bzem w maju-
dzisiaj sześćdziesiątkę i piwo na kreskę.
Za oknem deszcz układał pacierze.
Na rynku staruszki sprzedawały czereśnie
każda z pestek pamiętała inne lato.
Gołębie wyjadały resztki dnia
jakby był okruchem chleba.
Powiem ci coś – szepnął –
Człowiek całe życie uczy się chodzić
a na końcu i tak wraca na kolanach.
Pociągnął ostatni łyk
a cisza wyrównała rachunek.
Stary Franciszek siedzi na progu stodoły
pali tanie papierosy i liczy chmury
każda ma inny kształt
ale żadna nie przypomina młodości.
Kiedyś krowy wracały same
a człowiek nie musiał tyle myśleć
o podatkach lekarzach –
nogi już nie niosą jak dawniej.
Sąsiad zza płotu znowu krzyczy
ale wiatr gubi słowa między jabłoniami.
Machnął tylko ręką z rezygnacją
czasem lepiej nie słyszeć za dużo.
W końcu wstaje strzepuje popiół
patrzy jak bocian klapie skrzydłami
i mruczy do siebie:
Może jeszcze wróci…
na klatce schodowej wisi kartka
wczoraj zmarła sąsiadka z trzeciego
dopisano długopisem miała kota
czy możesz się nim zająć
obok ogłoszenie o sprzedaży lodówki
z dopiskiem pilne
na dole leży rozerwany rachunek za prąd
ktoś kopnął ale nie podniósł
drzwi do piwnicy są uchylone
panie który siedzisz w świetle
i w cieniu schodzisz po stopniach
wyciągam ręce nie po znak
lecz po ciszę
nie chcę cudów składających się z liczb
aniołów mierzących znaki w brewiarzu
zostaw mi tylko przestrzeń
do wypełnienia milczeniem
niech gwiazdy nie błagają uwagi
niech drzewa nie proszą łaski wiatrem
pozwól by wszystko było
po prostu zwykłe
jak myśli w rzece jordanu
nie zmazuj śladów prowadzących w tył
niech w cieniu przędzie miejsce
na przeszłość całą i wstecz
w złożony krzyż
duch miejsca szepcze
Rzuciłem w niebo kamyk –
Bóg złapał go w locie
schował do kieszeni
gdzie dźwięk psalmu gaśnie.
W oknie koszula drży
pusta jak okno bez światła.
Noc wciska w nią ciało
ale nie w moje.
Wino krzepnie w szklance
strup bez krwi i winy.
Dziś znów nie umrę –
Śmierć ma skamieniałą twarz.
Poświata latarni błyszczy
na twardej ziemi niczym szkło.
Położył się bezdomny pies
o wszystkich moich imionach.
piekarz otwiera drzwi świt pachnie chlebem
para z bochenków unosi się jak welon
słońce przecieka złotą nitką
między płytami chodnika
dziecko na trzepaku kreśli ósemki
wiatr kruszy śmiech na ćwiartki
kot przemyka pod płotem
gubiąc niespełnione obietnice
w budce z gazetami mężczyzna
składa żurawie z nagłówków
skrzydła z niedomkniętych pytań
osiadają na dłoniach
w kałuży odbija się niebo —
szklany talerz pełen błękitu
lekki ruch marszczy taflę
światło ślizga się po wodzie
starsza pani niesie w siatce
pomidory czerwone jak światło stopu
życie mruga na zielono
lecz czasem zamiera w żółtym westchnieniu
jakby nie wiedziało – iść czy czekać
Jesteś rtęcią w moich żyłach po północy:
ciekłym srebrem
które pyta
czy światło jest raną
czy blizną na ciemności?
W gardle mam piasek
z zegarów słonecznych –
połknąłem czas
i teraz trawię
kręgi na wodzie.
Twoje milczenie
to próżnia
w której krystalizuję się
na nowo:
diament
złożony z pytań
bez krawędzi.
Wiatr przewraca stronę w płomiennej księdze
cień pisze komentarz kursywą z dymu.
Czy widzisz jak nasze oddechy
wirują w szklanych kolbach?
Miesza się w nich złote pragnienie
z ołowianym strachem –
alchemiczny chór
śpiewający „noli me tangere” *
do ścian laboratoryjnej ciszy.
*nie dotykaj mnie! – Ewangelia (J 20,17)