nie proszę o cud
bo cud ma swoje zajęcia
nie błagam o znak
bo nie wiem
czy umiałbym go odczytać
nie kładę rąk
ani na piersi
ani na klamce
choć jedno i drugie
czasem prowadzi do wyjścia
jeśli ktoś tam jest
zna mnie lepiej
niż ja sam
więc po co miałbym tłumaczyć
czemu znów nie śpię
jeśli nikogo tam nie ma
to też dobrze
bo przynajmniej cisza
nie przerywa mi
w środku zdania
i tak
co wieczór
modlę się
do obecności
na wypadek
gdyby właśnie dzisiaj
chciała zostać
miałem sześć lat
wbiłem sobie gwóźdź w dłoń
żeby sprawdzić czy jestem nieśmiertelny
matka krzyczała
ojciec zapalił papierosa
i powiedział
teraz wiesz czym jest świat
od tamtej pory
ból to tylko informacja
na przykład
nie dzwoń do niej
nie pij po trzeciej
nie licz na więcej niż ciszę po „kocham”
została blizna
mała jak kropka
ale do dziś kończy każde zdanie
gdyby wtedy powiedzieli
że wszystko minie —
pewnie uwierzyłbym szybciej
a tak
dorosłem z ręką w kieszeni
i gwoździem w pamięci
Mam dziś okno z widokiem
na nic wyjątkowego.
Drzewo jak drzewo.
Samochód jak samochód.
I chmura –
niewyglądająca na żadną metaforę.
Sąsiad z naprzeciwka
wiesza pranie.
Czyli – jak twierdzi fizyka –
próbuje osuszyć wodę
za pomocą powietrza.
W telewizji mówią
o nowych granicach.
Nie wspomnieli,
czy są narysowane ołówkiem,
czy od razu flamastrem.
W lodówce światło się świeci,
jakby liczyło,
że ktoś je zauważy.
Czasem wydaje mi się,
że życie to tylko sposób
na wypełnianie luk
w rubrykach,
które ktoś już dawno
zapomniał policzyć.
Ale potem
zjawia się mucha,
co nie zna się
na sztuce wielkich pytań –
i siada dokładnie
tam, gdzie boli.
noc podpisuje się cieniem
na wszystkim
co nie zdążyło uciec z parapetu
but nie wrócił do pary
klucz nie pamięta
gdzie ostatnio leżał
zostałem przy sobie
bez świadków
bez zasięgu
z jednym okiem otwartym
na wypadek gdyby coś się wydało
rozmawiam cicho
ze światłem przy łóżku
ono wie więcej niż powinno
na przykład
że miłość to czasownik nieregularny
a samotność rdzewieje od środka
księżyc jak zwykle udaje
że się nie wtrąca
ale tym razem
nie odwraca wzroku
zazdroszczę tym
którzy nie siedzą w oknie
patrząc jak ktoś inny
prowadzi rozmowę z Bogiem
bez drżenia głosu
tym potrafiącym modlić się
bez przypominania sobie
wielkości planety
i tego że mózg
waży tylko kilo czterysta
zazdroszczę starszej pani
na ławce
która mówi wola Boża
jakby naprawdę
znała Jego podpis
i chłopcu
który przestał płakać
bo usłyszał że anioł
spisał to w zeszycie
a ja
ja liczę gwiazdy
i mylę je z satelitami
umrze ktoś
kogo nie znam
nie będzie miał imienia
ale miejsce — tak
między czwartkiem a piątkiem
na stronie szóstej
pod prognozą pogody
będzie miał liczbę
wiek
i ewentualnie zawód
jeśli był nikim ważnym
to nie podadzą
może zachorował
albo się zagapił
na czerwonym
nie będę tego czytał
ale wzrokiem się prześlizgnę
przez ostatni akapit
tam gdzie piszą
na miejscu zginął
jakby to było
miejsce specjalne
zarezerwowane
dla punktualnych
nie chcę być niegrzeczny
ale mógłbyś chociaż raz
zachować pion
przez lata — cichy giętki lojalny
teraz trzaskasz jak drzwi od szafy
której nikt nie otwierał od wojny
kiedyś nosiłeś mnie po górach
dziś ja noszę ciebie
z pokoju do pokoju
jak relikwię po człowieku sprawnym
co wieczór spieramy się o kąt nachylenia
ty w dół ja w górę
ty w stronę ziemi
ja jeszcze w stronę wiadomości
nie pytam już kolan o zdanie
bo zawsze są przeciw
łokcie też mają swoje za uszami
ostatnio buntują się przy filiżance
a mimo to
jeszcze rano dałeś się przekonać
żeby wstać
jeszcze pozwalasz mi
ubrać spodnie bez świadków
więc dziękuję ci stary druhu
za każdy centymetr
którego jeszcze nie odjął czas
choć wiem
że któregoś dnia
złożysz wypowiedzenie
na papierze ściernym
i odejdziesz
bez pożegnania
wszyscy patrzą przed siebie
nie wiadomo czy w przyszłość czy na fotografa
który liczy do trzech jakby to było zaklęcie
z tyłu chłopak z potarganą grzywką
z przodu dziewczyna z warkoczem
który pamięta wczorajszy deszcz
obok nauczycielka z miną jakby znała już każdą ocenę
w kieszeniach ukryte cukierki pierwsze bilety do kina
i te zdania których nikt wtedy nie powiedział na głos
– boję się nie rozumiem chciałbym być odważny
gdy patrzę na to zdjęcie po latach
wszyscy nadal stoją w tym samym rzędzie
śmieją się choć nie wiedzą jeszcze
że świat będzie miał inną wagę niż plecak
ktoś kiedyś powie — czas leczy wszystko
ale na tym zdjęciu nikt jeszcze nie musi się leczyć
wszyscy są zdrowi od nieświadomości
i może właśnie dlatego tak trudno odwrócić wzrok
najpierw — dwa palce w dłoni matki
świat wtedy ma wysokość kolan i pachnie mlekiem
potem — kilka kroków w stronę szafy
która udaje Himalaje
i dywanu znającego wszystkie upadki na pamięć
w szkole mówią o krokach milowych
ale nikt nie uczy że najtrudniejsze są te
z kuchni do łóżka po kłótni
albo z progu do nieśmiałego „przepraszam”
chodzić — znaczy wybierać
na prawo w stronę zgody
na lewo ku samotności
albo w kółko żeby się zmęczyć i zasnąć szybciej
najłatwiej iść przed siebie
gdy wiatr udaje sprzymierzeńca
a najbardziej boli ten moment
gdy wracasz do punktu wyjścia
i widzisz że buty wciąż za duże
na wczorajsze marzenia
na końcu — krok w nieznane
ten ostatni nigdy nie trafia do albumów
i nikt nie bije mu brawa
przyszedł w filcowych kapciach
z podeszwą startą do szeptu
taszczył torbę zbutwiałą od deszczu
szare listy spięte nicią
pieczęć wciąż nie pękła
wślizgnął się na krzesło
w ślepym kącie kuchni
rozsypywał cukier
kryształy tak blade
że parzyły już z oddali
pragnąłem wyrzucić go wiatrem
zasunąć czas jak okiennice
lecz był szronem na szybie
znał pęknięcia murów
żyły snów wijące się pod skórą
wzrastał w korzeniach
czaił się w poranku
podlewał pelargonie
aż nie chciały rosnąć
gładził odbicie w lustrze
czytał ze mnie głos
który dawno zamilkł
aż wreszcie
bez słów
owinął mnie wilgocią
jak płaszczem
nie zdejmę do świtu