Czasem najgłośniej gra cisza za ścianą.
—————————————————–
nigdy nie krzyczałem na ciebie
bo ściany były z tektury
a sąsiad miał psa z lękiem separacyjnym
zamiast tego
stukaliśmy się filiżankami
jakby to była rozmowa
a nie wzywanie pomocy
twoje uda znały moją złość
lepiej niż jakikolwiek psycholog
i kiedy dotykałem cię w nocy
miłość stawała na parapecie
nigdy nie kupiłem ci pierścionka
ale raz wyjąłem drzazgę z palca
i wtedy spojrzałaś tak
jakbyś chciała w końcu przeprosić
życie nie jest metaforą
to nie rzeka
która płynie
to raczej kran
cieknący w nocy
kiedy nie możesz spać
nie ma nurtu
jest kapanie
nie ma brzegów
jest zlew pełen naczyń
czasem chcesz odkręcić mocniej
ale tylko zalewasz wszystko
czasem próbujesz zakręcić
i coś się urywa
stoisz zagłębiony
po kostki w pytaniach
odpowiedzi przyjdą
jak zawsze
o krok spóźnione
czasem jestem –
czasem tylko widać że mnie brak
w witrynie sklepu mrugam okiem
bo nie mogę go mocno zamknąć
sprawdzam krzyżyk przy sumieniu
nie pasuje do żadnej kratki
dobro wypełnia dokument
zło nie lubi podpisów
i nie wiem
czy się podpisałem
Wiem, jak nazywa się drzewo za oknem
ale nie wiem
czy ono zna moje imię?
Wiem, że światło leci osiem minut ze słońca
ale nie wiem
co robi w międzyczasie.
Wiem, jak brzmi definicja samotności
ale nie wiem
dlaczego przychodzi
nawet wśród ludzi.
Wiem, gdzie leży moja dusza
według książek medycyny —
między mózgiem a domysłem.
Nie wiem
czy cokolwiek ze mnie
przetrwa dłużej niż ślad po oddechu w pustej windzie.
Ale wiem
że dziś rano wypiłem herbatę
i przez chwilę
było mi ciepło.
nie mam dla ciebie owoców
zjadły je szpaki
zostawiły tylko pestki
i hałas w liściach
krążę po ogrodzie
jak po cudzym mieszkaniu
nie dotykam niczego
choć wszystko rośnie
wbrew moim dłoniom
miłość
to słowo które spada z ławki
jak kubek z herbatą
stygnie w powietrzu
nie tłucze się
mówiłaś dziś
jaśmin
ale to była kalina
nie poprawiłem cię
czerwiec nie lubi racji
tylko obecność
więc jestem
trochę w cieniu
trochę w twoim milczeniu
i trochę w sobie –
gdzie od dawna
nic nie chce wyrosnąć
na początku był ruch
między palcem a źdźbłem trawy
przejście bez świateł
a jednak z kimś za rękę
zaufanie – nie słowo
raczej zgoda na ślepą próbę
gdy cisza w nocy
oddycha za głośno
rozbieram cię z imion
aż zostaje samo
jestem
i wtedy
można zamilknąć razem
jakby skóra wiedziała
co nie przejdzie przez usta
patrz – nie uciekam
choć masz w dłoni coś
czym można zabić
albo utrzymać puls
zwykły sweter z lumpeksu
napisano na metce
nie wybielać
prać ręcznie
nie suszyć na słońcu
czyli
dokładnie jak z ludźmi
niektórych nie można
odkazić z przeszłości
inni
kurczą się we wspomnieniach
wyprani
puszczają farbę
przy lekkim cieple
mam ten sweter od dawna
nie wiem kto go nosił
może mocno kochał
może bardzo tęskni
czasem myślę
że jesteśmy jak ubrania
przymierzani przez zdarzenia
odwieszani
z powrotem
na haczyk
i tylko niektórych
ktoś bierze ze sobą
na zawsze
Inspiracja wierszem Wisławy Szymborskiej
„Kilkunastoletnia”
pamiętam tamtego chłopaka
miał kieszenie wypchane teoriami
a buty pełne kamieni
które zbierał z chodników
jakby to były znaki
nie był ani szczęśliwy
ani nieszczęśliwy
bardziej w stanie oczekiwania
aż coś się zacznie
albo skończy
czytał tylne okładki książek
żeby wiedzieć
czy warto się angażować
i notował sny
których nie rozumiał
ale brzmiały jak zapowiedzi
ciągle planował ucieczkę
choć nie wiedział dokąd
więc zbierał stare bilety
i udawał że ma ukryty cel
był przekonany
życie trzeba złapać nim ucieknie
a potem
może nie warto chwytać
dziś czasem słyszę jego głos
kiedy mówię do siebie
nie lubi
gdy płacę rachunki bez mrugnięcia
ani gdy odkładam nożyczki
na właściwe miejsce
nie rozumiemy się
ale rozpoznajemy
jak dwóch ludzi
którzy kiedyś mieszkali razem
a teraz mijają się w windzie
opuszczając lekko wzrok
tylko z grzeczności
„Nie jesteśmy jedną osobowością, lecz całym tłumem w jednej skórze”
Wirginia Woolf
czasem jestem panem
sprzątającym po psie
a czasem tym psem
obsikującym cudze marzenia
nazywam się codzienność
nikt nie pamięta mojego imienia
bo nie brzmi jak zwycięzca
mam łóżko
w którym śpię z wątpliwościami
one wiercą się bardziej niż ja
nie znoszę dotyku
chyba że akurat potrzebuję
być trzymany mocno
aż coś we mnie pęknie
i wyleci powietrze
znam się na samotności
i mam jej pełne kieszenie
jak drobnych monet
których nikt nie chce przyjąć
mówią
weź się w garść
ale ja już dawno jestem garścią
wysypanego przypadku na chodnik
czasem piszę
by nie zauważyć że już nie krzyczę
a czasem milczę
bo każda litera we mnie zaschła
w misce wody
nie widzę siebie
tylko skórę
przyrośniętą do cudzego spojrzenia
umyłem talerze
zebrałem resztki twojej obecności
chleb wgnieciony w ceramikę
plama po winie — rana na stole
światło w kuchni zawsze trochę boli
nie świeci tylko przesłuchuje
sztućce brzęczą
jakby chciały coś powiedzieć
ale ich język to metal i wstyd
czasem myślę
że zmywarka ma większą czułość niż ja
zna cykl:
ciepło — woda — suszenie — gotowe
a ja tylko
stawiam wszystko równo na suszarce
i wracam do pokoju
gdzie nie ma już twojej filiżanki