błyszczy sztuczną szczęką
jakby chciała dowieść
że światło trzyma w kieszeni
lustro nie protestuje
lustro jest grzeczne
pokazuje tylko to
co przyklejone
pod skórą jednak
żyją lata
nie do przykrycia pastą
ani połyskiem
więc uśmiech
gładki i wypolerowany
niesie pytanie
czyje to zęby
żują codzienność
odpowiedź
wisi w powietrzu
jak eugenol
— ostry i obcy
stoimy jeden za drugim
jak cyfry w bardzo długiej
liczbie której nikt nie zapamięta
każdy ma swoją prywatną grawitację
ciągnącą w dół do butów
do myśli o rachunku
cieknącym kranie telefonie który nie zadzwonił
pani w futrze wzdycha
jakby wypuszczała z płuc cały miniony tydzień
chłopak w słuchawkach podryguje nogą
w rytm niesłyszanej nikomu muzyki –
wewnętrzny metronom na granicy sztormu
mężczyzna z teczką omiata wzrokiem sufit
może szuka tam sensu a może tylko pęknięcia
podobnego kształtem do zmartwień
nikt tu nie jest sobą z dowodu osobistego
jesteśmy sumą spojrzeń wbitych w podłogę
cierpliwością na wyczerpaniu
nadzieją że okienko obok otworzy się pierwsze
łączy nas więcej niż wspólny adres –
ten sam urywek czasu wycięty tępymi nożyczkami
ta sama przestrzeń mierzona w krokach
od tego co było do tego co będzie
za numerkiem osiemdziesiąt siedem
a kiedy przychodzi nasza kolej
podchodzimy niczym zmartwychwstali
z jedną małą ludzką sprawą
śmiesznie niecierpiącą zwłoki
liść opada zanim go zobaczysz
i już nie ma tego samego drzewa
choć stoi nieruchomo w ogrodzie
ogień spala drewno
ale drewno było deszczem
a deszcz był obłokiem
który szukał miejsca w rzece
nic nie ginie – mówi ziemia
kiedy przyjmuje popiół
a popiół rozprasza się w wietrze
który nigdy nie był twój
widzisz tylko chwilę
która wymyka się z dłoni
i zostaje na zawsze
więc ogień wciąż płonie
w tobie i poza tobą
i nie ma już drewna
a jednak jest światło
o świcie będzie lepiej — mówi mężczyzna
wycierając ręce w gazetę z wczorajszą datą
papier nasiąka wodą
litery płyną w rynsztoku razem z liśćmi
z dachu kapie rytm percussus sicut tympanum
ale nikt nie tańczy
kobieta niesie wiadro z wodą
jej cień drży na ścianie jak chorągiew w procesji
na rynku handlarz krzyczy o cenach
jego głos miesza się z psalmem
który organista ćwiczy w zakrystii
pan jest moim pasterzem — rozbrzmiewa
i ginie w klaksonie przejeżdżającej ciężarówki
w bramie chłopiec recytuje alfabet
zatrzymuje się na literze m
i zaczyna od nowa
m jak miserere m jak mama
m jak mur który się sypie
na końcu ulicy
stoją kobiety z chustami na głowach
ich rozmowa brzmi jak różaniec
rozsypany na bruku
a rzeka pod mostem
niesie wszystko dalej
jakby nigdy nie znała początku
* percussus sicut tympanum — uderzany jak bęben
* miserere — zmiłuj się
Zrobiłeś mały samolot z papieru
wysoko wzleciał dziecięcą radością
i umknął raptem ku światu obcemu
z bólem tak głośno
kalecząc serce i umysł kruszynko
wróć bo łzy płyną
Czy tam Ci dobrze i słońce ogrzewa
zmęczone rączki proszące o modły
czy kołysanki zaśpiewa na przemian
anioł radosny
pytania błądzą w szaleńczym amoku
bo cierpię znowu
Uparcie wierzę że będziesz znów blisko
pójdę po śladach powrócę do Ciebie
i choćbym zmierzał skażony trucizną
spełnię marzenie
czekaj spokojnie na wieczne spotkanie
w miłości trwałe
urodziny nie są po to
żeby mierzyć czas
tylko żeby spojrzeć
jak rośnie ktoś inny
balon jest tylko powietrzem
które czeka na śmiech
świeczka to ogień
i nie boi się ciemności
a ty
przechodzisz przez ten dzień
jak przez bramę
z której nikt się nie cofa
nawet jeśli świat
udaje wieczność
twoje imię zapisuje go
na jeden obrót ziemi
w każdym zwierciadle ktoś inny
spogląda z podobnym zdziwieniem
lustro w łazience zna mnie
bez koszuli i bez argumentów
lustro w sklepie mierzy
czy stać mnie na kogoś lepszego
a w windzie odbijam się potrójnie
jakbym musiał udowodnić
że jestem bardziej obecny
niż w rzeczywistości
najtrudniej spojrzeć w te
których nie ma
bo wtedy to ja staję się
odbiciem nieistniejącego
astronomowie mówią
że jesteśmy pyłem gwiezdnym
brzmi to jak komplement
choć nie wiadomo
czy gwiazdy w ogóle
chciałyby się z nami utożsamiać
patrzymy w niebo
jakby tam było coś do odczytania
wiadomość dawno wysłana
od kogoś kogo już nie ma
milczenie kosmosu
to najdłuższe zdanie w historii
bez kropki
a ja stoję nocą na balkonie
i liczę gwiazdy
jak drobne w portfelu
i wiem że nie starczy
mówię do ciebie głosem jak z poranka
kiedy trawa milczy a ziemia paruje
stanąłem po kostki w wyschniętej rzece
i słuchałem jak kamień uczy się imienia
memento szepcze sól na wargach
choć nikt nie stawia tu ołtarza
idę przez pole gdzie ścierń pamięta deszcz
a każdy kłos drży jak niedopowiedziane słowo
za wzgórzem leży łódź odwrócona brzuchem do nieba
czeka na wodę która odeszła bez pożegnania
ktoś rozrzucił ziarno na popiół
i wierzył że popiół zna drogę do wiosny
powtarzam po nim pacierz bez znaków
tylko oddech pauza rezonans między żebrami
w połowie kroku zatrzymuje się wiatr
jakby zrozumiał że nie ma dokąd wracać
na skraju pola stoi krzesło bez siedzącego
to krzesło wie za dużo
kohelet cichnie w kieszeni kurtki
strony wczepione w palce mówią zostań
patrzę na dzban którego nikt nie podnosi
z dnem wytartym od użycia
przychodzi chłopiec umie czytać ciszę
układa z patyków słowo początek
na chodniku leżą liście
nikt ich nie liczy
bo rachunki i tak nie wyjdą na zero
ptaki odlatują bez świadków
tylko człowiek zadziera głowę
i żałuje że nie ma skrzydeł
w sklepie wykładają jabłka
błyszczą jakby dopiero
wymyślono czerwony kolor
jesień w duszy przychodzi nagle
gdy zauważasz że miłość
przestaje zadawać pytania
można się pocieszać
dopóki pulsuje światło