między Ameryką a Grenlandią
mrówka przechodzi bez wizy
zmienia miejsca jak myśli
omija wojny
przepisy celne
i rysunki flag
nie zna języków
ale potrafi
łamać granice
może nie wie
czym jest ojczyzna
ale zna drogę
do cukru
z punktu widzenia mrówki
świat nie jest podzielony
tylko kruchy
leżysz
jakby świat cię odrzucił
ja jestem światem
twoje plecy
kalendarz zmazanych dni
dotykam
jakby miały oddać krew
w ustach
nie słowo
ale zgrzyt zębów
nie chcą mówić zostań
w miłości też się umiera
tylko wolniej
i bez świadków
przytulam cię
żeby się nie rozpaść
a rozpadam się
żebyś mogła zostać
zostaną talerze
które nie pamiętają
czego dotykały
kurtka w szafie
wciąż gotowa do wyjścia
choć nie ma dokąd
szczotka do włosów
niewzruszona ciężarem
niewypowiedzianych myśli
kalendarz
wciąż wierzy
w jakieś jutro
książka z zagiętym rogiem
jakby powrót
był możliwy
rzeczy nie żegnają się
nie pytają o sens
po prostu trwają
ciszej niż my
Nie nauczyłem wiązać krawata.
Zawsze nosił bluzy
mówił że woli swobodę.
Nie powiedziałem jak jest
kiedy coś się kończy
i trzeba udawać
że to początek.
Nie pokazałem
gdzie pękają mężczyźni
bo sam nie znałem
tego miejsca.
Czasem pytał o Boga
odpowiadałem nie wiem
jakbym się bał
zarazić wątpliwością.
Zbudował siebie
z rzeczy których nie dałem.
To chyba najtrudniejsze
w byciu ojcem.
Teraz patrzę
jak zawiązuje krawat
własnemu synowi.
I robi to lepiej
niż ja kiedykolwiek.
rano potknąłem się o but
ten szary
zawsze leżał przy kredensie
miała takie nogi–
wszystko jej pasowało
nawet gdy puchły od ciepła
zrobiłem jajko na miękko
i dopiero przy stole
zorientowałem się
że postawiłem dwa talerze
kwiaty zwiędły
a w pokoju dalej
pachnie goździkami z ogrodu
chciałem dziś wyjść na spacer
ale przypomniałem sobie
przecież
nikt nie podniesie słuchawki
jeśli coś się stanie
więc usiadłem w fotelu
tym skrzypiącym przy biodrze
i udawałem że czytam
choć niczego nie widzę
odkąd odeszła
miałem zapisać
ale zgubiłem kartkę
wpadła gdzieś między rachunki
i stary list od nikogo
miałem pamiętać
że masło się kończy
i że słowo „zawsze”
zużywa się szybciej niż myślałem
na rogu ulicy
znowu minąłem siebie
w wersji „sprzed”
i „gdyby tylko”
wróciłem
z dwiema metaforami
i garścią ciszy
nie ma co jeść
ale przynajmniej
mam wiersz
Idę po sobie jak po schodach
złamanych w połowie myśli.
Buty mam z bólu
a w ustach drzazga
rośnie z każdym słowem.
W kieszeni —
zmięty papier po wierszu
bo nie chciał krwawić.
Miasto —
martwe zwierzę ze światłami w oczach.
Leżę na chodniku
żeby zobaczyć gwiazdy od spodu.
Ty milczysz
więc mówię sam do siebie
i nie zgadzam się.
Gdy dojdę do dna
zamknę oczy
i powiem
tu.
Tu można zacząć
umierać porządnie.
wierzę
że chleb nie spadnie masłem w dół
że autobus się spóźni
ale nie za bardzo
wierzę
że gdy zamknę drzwi
świat za nimi nie przestaje istnieć
i że lodówka
nie tęskni
gdy jej nie otwieram
wierzę
że ludzie są raczej dobrzy
choć czasem nie mają czasu
żeby to pokazać
wierzę
że jeśli powiem dobranoc
to ktoś odpowie
nawet jeśli tylko w myślach
nie jestem teologiem
ani prorokiem
ale codziennie
zaczynam od amen
zaakceptował regulamin
choć nie czytał
kliknął „lubię to”
nie czując nic
zapisał zdjęcie
żeby nie zapomnieć twarzy
której i tak by nie poznał na ulicy
hasła ma silne
emocje – do zapomnienia
czas odmierza powiadomieniem
samotność – statusem na czacie
być może wciąż jest człowiekiem
ale nikt nie zadał
pytania bezpieczeństwa
świat był większy
bo stół był wyżej
dorośli mówili
pełnymi zdaniami
które trzeba było rozgryzać
jak landrynki
czas dłużył się w kolejkach
i skracał na placu zabaw
prawdy były prostsze
kłamstwa – bardziej kolorowe
a śnieg padał zawsze
gdy miał padać
nie pytaliśmy o sens
bo było go w nadmiarze
dziś stoimy wyżsi
ale coraz trudniej
dostrzec
co naprawdę leży
na stole