Kategoria: Post

Przedarta fotografia wiruje na wietrze,
w majestatycznym tańcu z pamięcią flirtuje,
gdy dwa serca złączone miłosnym impulsem
równomiernie zadrżały, na zawsze i wiecznie.

Pogładził księżyc ciała w alkowie sekretnej,
jedyny niemy świadek cielesnych wędrówek
po wzgórzach i dolinach rozgrzanych najczulej
delikatną poświatą w rozkosznym koncercie.

Sierpniowy wieczór tuli poszarpane blizny
i przypomina chwile najśmielszych fantazji.
Odeszłaś bez pytania, odpowiedzi, z innym.

Pozostał mały album z zaschniętymi łzami,
drobne czerwone róże jak uśmiech ciernisty.
Spopielone fragmenty wicher niech oddali.

W poczekalni dworca
gdzie zegary kłamią czasem
siedzą ludzie bez twarzy.
Każdy z nich trzyma bilet
do nieistniejącego miejsca.

Torby pełne tajemnic
nigdy nie zostaną rozpakowane
pociągi odjeżdżają w przeszłość
przyszłość nie ma rozkładu.

Ktoś przysiadł na ławce
i przegląda dzisiejszą gazetę.
Zdążyła zżółknąć na brzegach
tytuły krzyczą, nikt nie słucha
słowa już dawno straciły znaczenie.

Głośnik trzeszczy po prośbie
zapowiadając przyjazd tego
co nigdy nie przyjedzie.
Tak mijają minuty, godziny, lata
gdzie chwile się nie zatrzymują
a nadzieje znikają w ciszy.

Na peronie czeka pustka
tylko wiatr niesie kroki
które nigdy nie zabrzmią.

Błyszczą ponownie twarze bez skazy
influencerzy, co sprzedają prawdy
jak cukierki w kolorowych opakowaniach
z przeterminowaną datą spożycia.W oczach błyszczą lajki i followersy
jak klejnoty w koronie wiecznej sławy.
Życie w ekstazie filtrów i fleszy z mamony
stało się celem, za który oddadzą godność.

Dla każdego serca i subskrybenta
sprzedają kawałki samych siebie.
Głoszona prawda jest skupiona
na wyimaginowanych dolarsach
na ważeniu kebabów w bramie
i sztuce robienia oszpecających makijaży.

Świat zwariował, zatracił wartości
przestaliśmy szukać prawdziwych autorytetów.
Gwiazdy w sieci świecą wirtualnym
blaskiem, a prawdziwe światło zgasło.

Zamieniliśmy mądrość na chwytliwe hasła.
(cienie z ekranów zdają się być prawdziwe)
W tym nowym świecie nie istnieją hamulce
– ślepi prowadzą ślepych wprost ku przepaści.

Idziemy razem
wzdłuż ścieżki w parku,
gdzie każda ławka
ma swoją historię.

Milczymy, choć czasem
przypadkowy dotyk dłoni
jest wystarczającym słowem.

Miłość to nie
wielkie gesty,
lecz chwile, które
przechodzą obok siebie,
jak liście porwane wiatrem.

W tej wspólnej przestrzeni
odnajdujemy prawdę
o nas samych,
gdzie cisza jest
najlepszym świadkiem.

Kiedy ranek zasnuwa horyzont mgiełką
Wszystko wydaje się bardziej przejrzyste
Nagle dostajemy drugą parę oczu
Które widzą dalej i głębiej.

Kamień leży tam gdzie leżał zawsze
A przecież dzisiaj wygląda inaczej
Może bardziej samotny, może bardziej żywy
Jakbyśmy go dostrzegli po raz pierwszy.

Podnoszę ostrożnie, waży więcej
Niż moje wspomnienia, niż moje myśli
Czy to możliwe że w nim kryje się wszechświat
Jak w drobince piasku zamknięta nieskończoność?

Ludzie mijają mnie bez słowa
Każdy z nich w biegu
Każdy z nich w drodze
A ja trzymam kamień w dłoni
Odnaleziony klucz do tajemnicy.

Może to nie my szukamy sensu
Może to sens szuka nas ukryty w rzeczach
Które codziennie mijamy obojętnie
Nie zdając sobie sprawy z ich znaczenia.