zazdroszczę tym
którzy nie siedzą w oknie
patrząc jak ktoś inny
prowadzi rozmowę z Bogiem
bez drżenia głosu
tym potrafiącym modlić się
bez przypominania sobie
wielkości planety
i tego że mózg
waży tylko kilo czterysta
zazdroszczę starszej pani
na ławce
która mówi wola Boża
jakby naprawdę
znała Jego podpis
i chłopcu
który przestał płakać
bo usłyszał że anioł
spisał to w zeszycie
a ja
ja liczę gwiazdy
i mylę je z satelitami
umrze ktoś
kogo nie znam
nie będzie miał imienia
ale miejsce — tak
między czwartkiem a piątkiem
na stronie szóstej
pod prognozą pogody
będzie miał liczbę
wiek
i ewentualnie zawód
jeśli był nikim ważnym
to nie podadzą
może zachorował
albo się zagapił
na czerwonym
nie będę tego czytał
ale wzrokiem się prześlizgnę
przez ostatni akapit
tam gdzie piszą
na miejscu zginął
jakby to było
miejsce specjalne
zarezerwowane
dla punktualnych
nie chcę być niegrzeczny
ale mógłbyś chociaż raz
zachować pion
przez lata — cichy giętki lojalny
teraz trzaskasz jak drzwi od szafy
której nikt nie otwierał od wojny
kiedyś nosiłeś mnie po górach
dziś ja noszę ciebie
z pokoju do pokoju
jak relikwię po człowieku sprawnym
co wieczór spieramy się o kąt nachylenia
ty w dół ja w górę
ty w stronę ziemi
ja jeszcze w stronę wiadomości
nie pytam już kolan o zdanie
bo zawsze są przeciw
łokcie też mają swoje za uszami
ostatnio buntują się przy filiżance
a mimo to
jeszcze rano dałeś się przekonać
żeby wstać
jeszcze pozwalasz mi
ubrać spodnie bez świadków
więc dziękuję ci stary druhu
za każdy centymetr
którego jeszcze nie odjął czas
choć wiem
że któregoś dnia
złożysz wypowiedzenie
na papierze ściernym
i odejdziesz
bez pożegnania
wszyscy patrzą przed siebie
nie wiadomo czy w przyszłość czy na fotografa
który liczy do trzech jakby to było zaklęcie
z tyłu chłopak z potarganą grzywką
z przodu dziewczyna z warkoczem
który pamięta wczorajszy deszcz
obok nauczycielka z miną jakby znała już każdą ocenę
w kieszeniach ukryte cukierki pierwsze bilety do kina
i te zdania których nikt wtedy nie powiedział na głos
– boję się nie rozumiem chciałbym być odważny
gdy patrzę na to zdjęcie po latach
wszyscy nadal stoją w tym samym rzędzie
śmieją się choć nie wiedzą jeszcze
że świat będzie miał inną wagę niż plecak
ktoś kiedyś powie — czas leczy wszystko
ale na tym zdjęciu nikt jeszcze nie musi się leczyć
wszyscy są zdrowi od nieświadomości
i może właśnie dlatego tak trudno odwrócić wzrok
najpierw — dwa palce w dłoni matki
świat wtedy ma wysokość kolan i pachnie mlekiem
potem — kilka kroków w stronę szafy
która udaje Himalaje
i dywanu znającego wszystkie upadki na pamięć
w szkole mówią o krokach milowych
ale nikt nie uczy że najtrudniejsze są te
z kuchni do łóżka po kłótni
albo z progu do nieśmiałego „przepraszam”
chodzić — znaczy wybierać
na prawo w stronę zgody
na lewo ku samotności
albo w kółko żeby się zmęczyć i zasnąć szybciej
najłatwiej iść przed siebie
gdy wiatr udaje sprzymierzeńca
a najbardziej boli ten moment
gdy wracasz do punktu wyjścia
i widzisz że buty wciąż za duże
na wczorajsze marzenia
na końcu — krok w nieznane
ten ostatni nigdy nie trafia do albumów
i nikt nie bije mu brawa
przyszedł w filcowych kapciach
z podeszwą startą do szeptu
taszczył torbę zbutwiałą od deszczu
szare listy spięte nicią
pieczęć wciąż nie pękła
wślizgnął się na krzesło
w ślepym kącie kuchni
rozsypywał cukier
kryształy tak blade
że parzyły już z oddali
pragnąłem wyrzucić go wiatrem
zasunąć czas jak okiennice
lecz był szronem na szybie
znał pęknięcia murów
żyły snów wijące się pod skórą
wzrastał w korzeniach
czaił się w poranku
podlewał pelargonie
aż nie chciały rosnąć
gładził odbicie w lustrze
czytał ze mnie głos
który dawno zamilkł
aż wreszcie
bez słów
owinął mnie wilgocią
jak płaszczem
nie zdejmę do świtu
miłość ćwiczy przed lustrem
miny na każdą okazję
zamyśloną wesołą od niechcenia
przymierza zdania jak sukienki
tęsknię- za ciasne w ramionach
na zawsze- za długie plącze się pod stopami
na scenie — bukiety róż
w kulisach — rozsypany cukier ciche pretensje
aktorzy udają płacz w finale
publiczność wstaje bije brawo
miłość kłania się nisko
a potem zdejmuje kostium
i wraca do swojej kawy chłodnej od godzin
tak to tylko próba generalna
prawdziwa miłość czeka za drzwiami
bez tekstu bez suflera
bez biletu powrotnego
weź szczyptę porannego światła
z parapetu
dodaj odrobinę cienia
spod łóżka
wymieszaj to z ciszą
która zostaje po wyjściu gości
i z trzaskiem drzwi
który brzmi dłużej niż ich rozmowy
nie zapomnij o garści śmiechu
najlepiej tego pękającego
przy wspólnym obieraniu ziemniaków
w kuchni gdzie płyn do naczyń
pachnie bardziej niż perfumy
podawaj w zwykłej misce
bez dekoracji
bez parasolki do drinka
bez instrukcji jak jeść powoli
jeśli się przypali — nic nie szkodzi
życie też czasem przywiera do dna
najważniejsze żebyś zjadł sam
albo z kimś kto umie
doprawiać milczenie
tak — żeby smakowało jak rozmowa
podlewam go ostrożnie
jakby w każdej kropli
czaiła się rewolucja
przesuwam na parapet
żeby mógł patrzeć w okno —
na sąsiada z gazetą
gołębia mylącego dach z oceanem
nie pytam
czy marzy o dżungli
czy pamięta trzask deszczu
na liściach większych od dłoni
może woli tu —
z widokiem na kuchnię
gdzie herbata stygnie powoli
a ktoś próbuje przypomnieć sobie
najważniejsze słowo z dzieciństwa
gdy więdnie
robi to w ciszy
jakby nie chciał przeszkadzać
nie mam serca go wyrzucić
może nauczył się więcej
o cierpliwości
niż ja przez całe życie
muszla
śni o morzu w oddali od brzegu
i uczy się milczeć dłużej niż wiatr
drzewo
zna ptaka zagubionego w drodze
i nie śmie nikomu go zdradzić
człowiek
przychodzi na świat
by zapomnieć o wodzie
cierpliwie czekającej w chmurze
zdanie
kończy się kropką choć chciałoby rosnąć
jak trawa w pękniętych chodnikach
wszystko
jest tylko próbą przymiarki do istnienia —
a jednak codziennie wiążemy buty
i wychodzimy na spacer
z całym wszechświatem w kieszeni